PORADY PRAWNE

Inne News Bar News Box

ALIMENTY NA DZIECKO

Zgodnie z obowiązującymi przepisami, obowiązkiem prawnym rodziców jest utrzymanie dzieci, dopóki nie będą one w stanie utrzymać się samodzielnie. Stanowi o tym art. 133 i nast. Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

Obowiązek alimentacyjny rodziców powstaje z chwilą urodzenia się dziecka i trwa do momentu, w którym dziecko będzie w stanie utrzymać się samodzielnie. Ponieważ Kodeks rodzinny i opiekuńczy nie wskazuje żadnej granicy wieku, po osiągnięciu którego dziecko bezwzględnie traci prawo do alimentów, do ich otrzymania uprawnione także dzieci, które osiągnęły pełnoletność, ale nie są w stanie utrzymać się samodzielnie. W związku z tym, także pełnoletnie dziecko, które kontynuuje naukę, jest uprawnione do otrzymania alimentów od rodziców. Chodzi tu jednak o dziecko, które przykłada się do nauki i nie przeciąga czasu jej trwania, zalicza terminowo kolejne egzaminy, a także kończy szkołę bądź studia w przewidzianym terminie.

Inaczej sytuacja wygląda w przypadku pełnoletnich, ale ciężko chorych lub niepełnosprawnych dzieci. Wówczas obowiązek alimentacyjny nie wygaśnie, pomimo osiągnięcia przez takie dziecko pełnoletności, jeżeli nie będzie ono w stanie utrzymać się samodzielnie.

Alimenty ustalane są z uwzględnieniem tzw. zasady równej stopy życiowej rodziców i ich dzieci, zgodnie z którą rodzice powinni podzielić się z dzieckiem nawet skromnymi dochodami, także w przypadku, jeśli miałoby to nastąpić kosztem ich majątku. Przy ustalaniu wysokości alimentów brane są pod uwagę następujące okoliczności: usprawiedliwione potrzeby dziecka, możliwości majątkowe i zarobkowe rodzica zobowiązanego do alimentów oraz zakres osobistych starań w utrzymaniu i wychowaniu dziecka świadczonych przez rodzica zobowiązanego do alimentów.

Zgodnie z treścią art. 135 § 3 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, przy ustalaniu świadczeń alimentacyjnych nie uwzględnia się: 1) świadczenia z pomocy społecznej lub funduszu alimentacyjnego, o którym mowa w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz.U. z 2016 r. poz. 169, 195 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60), podlegające zwrotowi przez zobowiązanego do alimentacji; 2) świadczenia, wydatki i inne środki finansowe związane z umieszczeniem dziecka w pieczy zastępczej, o których mowa w przepisach o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej; 3) świadczenie wychowawcze, o którym mowa w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. poz. 195 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60 i 245); 4) świadczenia rodzinne, o których mowa w ustawie z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1518 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60).

Istnieją również okoliczności, na podstawie których rodzice mogą uchylić się od świadczeń alimentacyjnych względem dziecka pełnoletniego. Zaliczamy do nich m.in.: 1) świadczenia alimentacyjne są połączone z nadmiernym uszczerbkiem dla rodziców; 2) dziecko nie dokłada starań w celu uzyskania możliwości samodzielnego utrzymania się; 3) pełnoletnie dziecko nie przykłada się do nauki, przeciąga czas jej trwania, nie kończy w terminie szkoły lub studiów; 4) żądanie alimentów jest sprzeczne z zasadami współżycia społecznego, przy czym nie dotyczy to obowiązku rodziców względem ich małoletniego dziecka.

Katarzyna Ostrowska-Maciejewska

Radca Prawny

tel. 609 719 694